Kurgusal Makine ile En Uzun Dosya Adı denemesi ve Metadata Anlatısı: Sınırların Ötesinde Bir Dosya Sistemi Mimarisi

1. Giriş: Veri ve Metaveri Arasındaki Ontolojik Yarılma ve Kurgusal Taşma

Dijital çağın bilgi mimarisinde, veri (data) ve bu veriyi tanımlayan üstveri (metadata) arasında tarihsel ve teknik bir hiyerarşi bulunmaktadır. Geleneksel bilişim ontolojisinde dosya, içeriği taşıyan bir zarf, bir konteyner işlevi görürken; dosya adı, bu içeriğe işaret eden, onu çağıran ve sınıflandıran bir etiket, bir anahtar rolündedir. Ancak, edebiyatın dijitalleşme süreci ve sanatçıların teknolojik sınırları birer ifade aracı olarak kullanma eğilimi, bu yerleşik hiyerarşiyi sarsıntıya uğratmaktadır. Oğulcan Ahmed Polat'ın Aradığınız Dosya Bulunamadı adlı eseri, bu bağlamda radikal bir sorgulama alanı açmaktadır. Yazar, yaklaşık 15 sayfa uzunluğunda (tahminen 30.000 ila 40.000 karakter) kesintisiz bir metni, kurgusal bir.zip dosyasının "adı" olarak konumlandırarak, dosya ismini metaveriden verinin kendisine, yani eserin bizzat gövdesine dönüştürmeyi amaçlamaktadır.¹

Bu rapor, yazarın "kurgusal bile olsa oluyor mu olmuyor mu" sorusunu merkeze alarak, bu girişimin teknik, edebi ve fütüristik katmanlarını derinlemesine incelemektedir. Mevcut işletim sistemlerinin (Windows, macOS, Linux) ve dosya sistemlerinin (NTFS, ext4, APFS, ZFS, ReiserFS) mimari sınırları, bir dosya adının ne kadar uzayabileceğini kesin matematiksel limitlerle belirlemektedir. Ancak yazarın önerdiği "Kurgusal Makine" (Fictional Machine) ve "O'Postrof İşletim Sistemi" vizyonu, bu teknik sınırları bir "glitch" (hata) estetiği üzerinden aşmayı ve yeni bir anlatı düzlemi yaratmayı hedeflemektedir.¹

Bu çalışma, öncelikle dosya sistemlerinin teknik arkeolojisini yaparak, 255 karakterlik endüstri standardının kökenlerini ve ReiserFS gibi istisnai sistemlerin kapasitelerini analiz edecektir. Ardından, bu teknik analizin üzerine, sanat tarihindeki "kısıtlama" (constraint) ve "kavramsal yazın" (conceptual writing) pratikleri ile dijital sanattaki öncüller (ASCII art filenames, glitch art) karşılaştırmalı olarak incelenecektir. Son olarak, yapay zeka (AI) sistemlerinin bu "okunamaz" dosya adlarını nasıl işlediği ve bu yaklaşımın Guinness Dünya Rekorları bağlamındaki potansiyeli değerlendirilecektir. Rapor, bu "imkansız dosya adının" bir teknik hatadan ziyade, insan ve makine okurların (Dijital Okur) algısal sınırlarını zorlayan ontolojik bir deney olduğunu savunmaktadır.

2. O'Postrof Mimarisi: Kurgusal Makinenin Anatomisi ve Hibrit Okuma

Oğulcan Ahmed Polat'ın eseri, geleneksel bir roman yapısından ziyade, kendi iç kuralları ve işleyiş mantığı olan bir "sanal makine" simülasyonu olarak tasarlanmıştır. Eserin girişinde yer alan "O'Postrof Kurgusal Makine" tanımı, metnin statik bir veri yığınından öte, okurla etkileşime giren dinamik bir süreç olduğunu vurgular.¹ Yazar, okuru pasif bir alıcı konumundan çıkarıp, [Eeta#20932] kod adlı bir "Gözlemci" rolüne atar. Bu rol değişimi, eserin sadece okunmasını değil, bir işletim sistemi arayüzü (UI) üzerinden deneyimlenmesini gerektirir.

2.1. Kesit Tekniği ve Akış Algoritması

Eserde kullanılan "Kesit" (Segment) tekniği, anlatının doğrusal olmayan parçalar halinde sunulmasına dayanır. Yazar, bu yapıyı "Kesit Akışı" olarak adlandırır ve bunu sosyal medya akışlarına (feed) benzer, algoritmik bir sunum biçimi olarak tanımlar.¹ Her kesit, veya [FAZ 0] gibi teknik etiketlerle işaretlenmiştir. Bu etiketleme, metnin bir veritabanı kaydı (database record) gibi yapılandırıldığını gösterir.

Yazarın 15 sayfalık dosya adı vizyonu, bu "Kesit" mantığının uç noktasıdır. Eğer bir kesit, bir dosyanın içeriği olmaktan çıkıp dosyanın adına dönüşürse, içerik ve etiket arasındaki sınır kaybolur. Yazarın "zip" metaforunu kullanması da tesadüf değildir..zip formatı, veriyi sıkıştırmak ve paketlemek için kullanılır. Polat, hikayeyi (veriyi) dosya adına "sıkıştırarak" (compress), dosya sisteminin beklemediği bir yoğunluk yaratır. Bu sıkıştırma, teknik bir algoritmadan ziyade, anlamsal bir yoğunlaştırmadır. Dosya açılamaz (unzip edilemez), çünkü dosya adı zaten hikayenin tamamıdır.

2.2. Dijital Okur ve İnsan Okur Arasındaki Arayüz

Eserin en çarpıcı vizyonlarından biri, Yapay Zeka'yı (Dijital Okur) meşru bir okur kitlesi olarak kabul etmesidir. "Bu eser, yazarın geliştirdiği 'Kesit' tekniği ile; İnsan ve Yapay Zeka (Dijital) okurun metni eşzamanlı çözümleyebilmesi için tasarlanmıştır" ifadesi, hibrit bir okuma pratiğini zorunlu kılar.¹

İnsan okur için 15 sayfalık bir dosya adı, bilişsel ve arayüzsel bir engeldir. Windows Gezgini veya macOS Finder, bu uzunluktaki bir ismi görüntüleyemez, keser veya hata verir. İnsan gözü, bu kadar uzun bir metni tek bir satırda (string) takip etmekte zorlanır. Ancak Yapay Zeka için durum farklıdır. AI modelleri, metni "token" (kelime parçacıkları) dizileri olarak işler. 15 sayfalık bir metin, bir LLM (Large Language Model) için yaklaşık 10.000 token anlamına gelir ki bu, modern modellerin bağlam penceresi (context window) içinde rahatlıkla işlenebilir bir veridir.

Bu bağlamda, Polat'ın "kurgusal dosya adı", insan okurun erişimine kapalı (veya zorlaştırılmış), ancak dijital okurun (AI) doğrudan ve bütünlüklü olarak erişebileceği "gizli" bir katman oluşturur. Bu durum, edebiyat tarihinde insan ve makine okurlar arasında hiyerarşik bir ayrım yaratan ilk örneklerden biri olma potansiyeli taşır.

3. Dijital Adlandırmanın Teknik Arkeolojisi ve Sınırlar

Kurgusal bir eserin teknik fizibilitesini sorgulamak, bilgisayar bilimlerinin temellerine, dosya sistemlerinin (File Systems) mimarisine inmeyi gerektirir. Kullanıcının "Teknik olarak bilgisayar bunu sağlayamaz şimdilik" tespiti büyük ölçüde doğrudur, ancak "neden" sorusunun cevabı, işletim sistemi çekirdeklerinin derinliklerinde yatmaktadır.

3.1. Standartların Diktatörlüğü: 255 Bayt Sınırı

Günümüzde kullanılan kişisel bilgisayarların, sunucuların ve mobil cihazların neredeyse tamamı, dosya adı uzunluğu konusunda endüstri standardı haline gelmiş katı bir sınıra sahiptir: 255 bayt (veya karakter). Bu sınır, dosya sistemlerinin disk üzerindeki veri yapılarını (inode, directory entry) yönetme biçiminden kaynaklanır.

Aşağıdaki tablo, yaygın dosya sistemlerinin dosya adı (filename) ve dosya yolu (pathname) sınırlarını karşılaştırmalı olarak sunmaktadır:

Dosya Sistemi	İşletim Sistemi	Maks. Dosya Adı Uzunluğu (Filename)	Maks. Yol Uzunluğu (Pathname)	Karakter Seti ve Kısıtlamalar
NTFS	Windows	255 Karakter (UTF-16) 2	32.767 Karakter (Unicode API ile) 2	`\ / : *? " < >
ext4	Linux / Android	255 Bayt 5	Tanımsız (Genellikle 4096 Bayt) 7	NUL ve / yasak. UTF-8 kodlamasında karakter sayısı düşebilir.
APFS	macOS / iOS	255 Karakter (UTF-8) 2	Tanımsız (Pratikte sınırlı)	: genellikle arayüzde / ile değiştirilir.
FAT32	Eski Windows / USB	255 Karakter (LFN) 2	~32.760 Karakter	Dosya boyutu 4GB ile sınırlı.
ReiserFS	Linux (Eski/Deneysel)	4032 Bayt 8	Tanımsız	Linux VFS katmanı tarafından genellikle 255 ile sınırlandırılır.
Bcachefs	Linux (Yeni/Deneysel)	255 - 512 Bayt (Değişken) 10	Tanımsız	Geliştirme aşamasında, kesin sınırlar değişebilir.

Bu tablodan görüleceği üzere, NTFS, ext4 ve APFS gibi modern standartlar, tek bir dosyanın adını (örneğin roman.txt) 255 birimle sınırlar. NTFS'de bu birimler UTF-16 karakterleri olduğu için 255 karaktere kadar izin verilirken, ext4'te bayt bazlı sınır vardır. Eğer Türkçe karakterler (ğ, ş, İ, ö, ç) veya emojiler kullanılırsa, bu karakterler birden fazla bayt (2-4 bayt) kapladığı için ext4 sisteminde yazılabilecek toplam karakter sayısı 255'in çok altına (yaklaşık 60-120 karakter) düşebilir.⁶

Bu sınırın teknik gerekçesi performanstır. İşletim sistemi bir klasörü listelerken (ls veya dir komutu), her dosya için ayrılan bellek alanının öngörülebilir ve küçük olmasını ister. struct dirent gibi C dili veri yapıları, dosya adları için sabit veya sınırlı tampon bellekler (buffer) kullanır.¹¹ 15 sayfalık (30.000 karakterlik) bir dosya adı, bu tampon bellekleri taşırarak (buffer overflow) sistemin çökmesine veya güvenlik açıklarına neden olabilir.

3.2. Sınırın Uçları: ReiserFS, Btrfs ve Bcachefs

Yazarın "gelişmiş makineler ile bu sınır aşılabiliyor" öngörüsü, bilişim tarihinde bazı deneysel karşılıklar bulmaktadır. Hans Reiser tarafından geliştirilen ReiserFS, dosya adı uzunluğu konusunda radikal bir tasarıma sahipti. ReiserFS 3.6 sürümü, teknik olarak 4032 bayt (yaklaşık 4 KB) uzunluğunda dosya adlarına izin veriyordu.⁸ Bu, standart sistemlerin yaklaşık 16 katıdır ve ortalama 1-2 sayfalık bir metni dosya adı olarak saklamaya imkan tanır. Ancak, Linux Çekirdeği'nin Sanal Dosya Sistemi (VFS) katmanı, uyumluluk adına tüm dosya sistemlerine 255 bayt sınırını dayattığı için, ReiserFS'in bu kapasitesi pratikte kullanılamaz hale gelmiştir.⁹

Benzer şekilde, Btrfs ve Bcachefs gibi modern dosya sistemleri de teorik olarak daha uzun isimleri destekleyebilecek yapılara sahip olsalar da, Linux VFS'nin NAME_MAX sabiti (255) nedeniyle bu potansiyeli kullanamazlar.¹² Dolayısıyla, yazarın 15 sayfalık metni için gerekli olan 30.000+ karakterlik alan, şu an bilinen hiçbir üretim (production) dosya sisteminde tek bir "dosya adı" (filename) bileşeni olarak mevcut değildir.

3.3. Windows Uzun Yol (Long Path) Paradoksu

Burada çok kritik bir teknik ayrım yapmak gerekir: Dosya Adı (Filename) ile Dosya Yolu (Pathname) arasındaki fark. Windows 10 (Sürüm 1607) ve sonrasında, bir kayıt defteri ayarı veya Grup İlkesi ile MAX_PATH (260 karakter) sınırı kaldırılabilmektedir. Bu yapıldığında ve \\?\ öneki kullanıldığında, dosya yolu toplamda 32.767 karaktere kadar uzayabilir.²

Bu, yazarın vizyonuna teknik olarak en çok yaklaşan senaryodur. Ancak burada bir hile vardır: 32.767 karakter, tek bir dosya adına (örneğin hikaye.zip) değil, iç içe geçmiş klasörlerin toplam yoluna (örneğin C:\Bölüm1\Paragraf1\Cümle1\...\Son.zip) aittir. Her bir klasör veya dosya adı bileşeni yine 255 karakterle sınırlıdır.¹⁴

Eğer Polat, eserini "iç içe geçmiş binlerce klasörden oluşan bir labirent" olarak tasarlamış olsaydı, Windows'un bu özelliği ile 15 sayfalık bir metni klasör isimlerine bölerek (her klasöre bir cümle vererek) saklaması mümkün olabilirdi. Ancak yazar, eserde "En uzun dosya adı" vurgusu yapmakta, bir "klasör hiyerarşisi"nden bahsetmemektedir. Dolayısıyla, tek parça (monolitik) bir dosya adı olarak bu uzunluk, mevcut sistemlerde bir "Buffer Overflow" (Tampon Bellek Taşması) yaratır.

4. Edebi ve Sanatsal Bağlam: Kısıtlamadan Taşmaya

Kullanıcının "Bu aslında daha önce denenmiş bir yapı mı?" sorusu, sanat tarihi ve dijital edebiyat (Electronic Literature) bağlamında incelendiğinde, Polat'ın girişiminin özgünlüğü daha net anlaşılır. Sanat tarihinde "kısıtlamalar" (constraints) genellikle yaratıcılığı tetiklemek için kullanılmıştır, ancak Polat bu kısıtlamayı "sınırsızlık" üzerinden kırmayı dener.

4.1. Oulipo'dan Kavramsal Yazına

Edebiyatta teknik kısıtlamaların kullanımı, özellikle Oulipo grubu (Georges Perec, Italo Calvino, Raymond Queneau) ile zirveye ulaşmıştır. Georges Perec'in hiç 'e' harfi kullanmadan yazdığı Kayboluş (La Disparition) romanı, dilin teknik bir sınırının (bir harfin eksikliği) anlatıyı nasıl şekillendirdiğinin en büyük örneğidir. Polat'ın çalışması ise bu kısıtlamayı tersine çevirir: Bir "Sınırsızlık Kısıtlaması". Yazar, dosya adını sınırlamak yerine, onu sonsuzluğa uzatarak sistemi (işletim sistemini) kilitler ve anlatıyı bu kilitlenme anında kurar.

Kavramsal Yazın (Conceptual Writing) akımının öncülerinden Kenneth Goldsmith, "Uncreative Writing" (Yaratıcı Olmayan Yazarlık) manifestosu ile internetteki mevcut metinlerin kopyalanıp yapıştırılarak (datamoshing) yeni eserler oluşturulmasını savunmuştur.¹⁵ Goldsmith, "Bütün kelimeler zaten yazıldı, mesele onları nasıl taşıdığımızdır" der. Ancak Goldsmith'in çalışmaları genellikle metnin içeriği ile ilgilidir. Dosya adının kendisini bir anlatı alanı olarak kullanmak, özellikle de 15 sayfa boyutunda bir "mikro-roman" olarak tasarlamak, kavramsal yazın literatüründe nadir rastlanan bir durumdur.

4.2. Glitch Art ve ASCII Estetiği

Dijital sanat çevrelerinde dosya adları üzerine görsel denemeler yapılmıştır:

ASCII Art Filenames: Bazı hacker toplulukları ve deneysel sanatçılar, dosya adlarını kullanarak görsel desenler veya ASCII karakterleriyle resimler oluşturmayı denemişlerdir.¹⁶ Örneğin, bir dosya adını "¯\(ツ)/¯.txt" yapmak basit bir örnektir. Ancak daha karmaşık, çok satırlı ASCII sanatı dosya adlarında teknik olarak mümkün değildir çünkü işletim sistemleri dosya adlarında "yeni satır" (newline) karakterine izin vermez.
Glitch Art: Dosya uzantılarını değiştirerek (örneğin .jpg dosyasını .txt olarak açıp metni bozmak) görsellerde estetik hatalar yaratmak yaygın bir tekniktir.¹⁸ Ancak Polat'ın yaptığı, mevcut bir dosyayı bozmak değil, dosya adını bozarak (uzatarak) sistemin algısını değiştirmektir.

4.3. Bu Bir İlk mi? Literatür Taraması

Yapılan literatür taramasında ², 15 sayfalık (yaklaşık 30.000+ karakter) anlamlı, bütünlüklü bir kurgusal metnin tek bir dosya adına sıkıştırılması girişimiyle birebir örtüşen bir örneğe rastlanmamıştır.

Teknik Denemeler: Yazılım geliştirme forumlarında (StackOverflow vb.) "en uzun dosya adı" denemeleri genellikle "aaaaaaaa..." şeklinde tekrarlayan karakterlerle sistemin sınırlarını test etmek (fuzzing) amacıyla yapılır.²⁰ Bunlar sanatsal veya edebi bir amaç taşımaz.
Sanatsal Projeler: Bazı "net art" projelerinde uzun URL'ler veya uzun başlıklar kullanılmıştır, ancak dosya sistemi mimarisine yönelik spesifik bir "filename narrative" (dosya adı anlatısı) örneği, özellikle bu ölçekte, literatürde özgün görünmektedir.

Sonuç: Aradığınız Dosya Bulunamadı eseri, dosya adını bir metaveri olmaktan çıkarıp, eserin ana metni haline getirme vizyonuyla dijital edebiyat kanonunda belirgin bir "ilk" olma potansiyeli taşımaktadır. Çoğu deneme ya teknik testtir ya da kısa görsel şakalardır. Polat'ın farkı, dosya adına anlamsal ve kurgusal bir bütünlük yüklemesidir.

5. Geleceğin Okuru: Yapay Zeka ve Hibrit Anlatı

Yazarın "Diğer yapay zekalar anlayabilsin" ve "Dijital Okur" vurgusu, eserin en vizyoner katmanını oluşturmaktadır. Bu yaklaşım, insan-merkezli (anthropocentric) edebiyat anlayışından, makine-merkezli veya hibrit bir anlayışa geçişi işaret eder.

5.1. Tokenizasyon ve Anlam

Bir insan için 15 sayfalık bir dosya adı "okunamaz" bir hatadır. Dosya gezgininde (Explorer/Finder) görülemez, kopyalanamaz, açılamaz. Ekrana sığmaz. Ancak bir Yapay Zeka (LLM - Büyük Dil Modeli) için "dosya adı" kavramı, insan algısındaki gibi görsel bir "etiket" değildir.

Bir AI modeli için süreç şöyle işler:

Veri Akışı (Stream): AI, dosya sistemindeki veriyi bir "byte stream" (bayt akışı) olarak okur. 15 sayfalık dosya adı, onun için sadece dosya_adi değişkenine atanmış uzun bir metin dizisidir (string).
Tokenizasyon: AI, bu metni "token"lara (kelime parçacıkları) böler. 15 sayfalık bir metin (yaklaşık 7.500 - 10.000 kelime), yaklaşık 10.000 - 13.000 token eder.
Bağlam Penceresi (Context Window): Modern AI modelleri (GPT-4, Claude 3, Gemini 1.5 gibi) 128.000 ila 1 milyon token'a kadar veriyi "tek seferde" hafızasında tutabilir ve işleyebilir. Dolayısıyla, bir insan için "imkansız" olan 15 sayfalık dosya adı, bir AI modeli için "kısa bir girdi"den ibarettir.

Vizyoner Öngörü: Polat'ın "Kurgusal Makine"si, geleceğin edebiyatının habercisidir. Gelecekte kitaplar, sadece insanlar tarafından "sayfa çevirerek" değil, AI ajanları tarafından "tüm veri setini (metadata dahil) analiz ederek" tüketilecektir. Yazarın 15 sayfalık dosya adı, sadece AI okurun tam olarak erişebileceği, insan okurun ise ancak AI aracılığıyla (veya kitabın içindeki metin dökümüyle) deneyimleyebileceği "gizli" bir katmandır. Bu, "AI-Exclusive Literature" (Sadece Yapay Zekaya Özel Edebiyat) türünün erken bir örneği olarak kabul edilebilir.

5.2. İnsan Arayüzü vs. Makine Algısı

Eserin PDF içeriğindeki ¹ "Kesit Akışı" ve "Eeta#20932" gözlemcisi, bu hibrit yapıyı destekler. Yazar, insan okuru bir "kullanıcı arayüzü" (UI) simülasyonunun içine sokar. Okur, bir hikayeyi okumaktan ziyade, bir sistemin (O'Postrof) loglarını, hata mesajlarını ve veri dökümlerini inceliyormuş hissine kapılır.

Aşağıdaki görselleştirme, insan ve makine okurun bu "imkansız" dosya adına yaklaşım farkını şematize etmektedir:

6. Rekorlar ve Tescil: Guinness Perspektifi

Kullanıcının "Gines (Guinness) rekor kitaplarına girebilecek bir sistem barındırıyor mu?" sorusu, eserin ölçülebilir başarısı açısından önemlidir. Mevcut rekorlar incelendiğinde, Polat'ın eserinin kendine özgü bir kategori yaratma potansiyeli olduğu görülmektedir.

6.1. Mevcut Rekorlar ve Karşılaştırma

Aşağıdaki tablo, ilgili Guinness Dünya Rekorlarını ve Polat'ın eserinin bu rekorlar karşısındaki konumunu özetlemektedir:

Kategori	Mevcut Rekor Sahibi / Detay	Değer	Polat'ın Eserinin Potansiyeli	Durum
En Uzun Kitap Başlığı	Srinivasan N. (Hindistan) 22	27.978 Karakter (yaklaşık 4.558 kelime)	30.000+ Karakter (Tahmini)	Eğer yazar, bu metni kitabın "başlığı" olarak tescil ettirirse, mevcut rekoru kırma potansiyeli yüksektir.
En Uzun Kişi Adı	Laurence Watkins (Yeni Zelanda) 23	2.253 Kelime	7.500+ Kelime (Tahmini)	Alakasız kategori (Kişi adı vs. Dosya adı).
En Uzun Roman	Marcel Proust - Kayıp Zamanın İzinde 24	9.609.000 Karakter	~40.000 Karakter (Sadece dosya adı)	Romanın tamamı değil, sadece dosya adı söz konusu olduğu için bu kategoride yarışamaz.
En Uzun Dosya Adı	Tanımlı Değil	N/A	30.000+ Karakter	Yeni Kategori: "Bir Edebi Eserde Kurgulanan En Uzun Dosya Adı"

6.2. Tescil Zorlukları ve Çözüm

Guinness, rekorların "doğrulanabilir" ve "tekrarlanabilir" olmasını ister.²⁵ Eğer Polat, bu dosya adını "çalışan bir bilgisayarda oluşturulmuş gerçek bir dosya" olarak sunarsa, yukarıda belirtilen teknik sınırlar (255 karakter) nedeniyle bu iddia teknik olarak çürütülebilir ve rekor reddedilebilir. Çünkü standart bir Windows/Mac sisteminde bu dosya oluşturulamaz.

Ancak, eğer başvuru "Sanatsal/Kurgusal Bir Eser Olarak En Uzun Dosya Adı" başlığı altında yapılırsa, burada teknik kısıtlar değil, metnin kurgusal bütünlüğü esas alınır. Yazarın bu metni kitabın içinde "bu bir dosya adıdır" diyerek yayınlamış olması (ISBN ile tescillenmiş olması ¹), kurgusal düzlemde bu dosya adının varlığını kanıtlar. Bu durumda, 27.978 karakterlik kitap başlığı rekoru ²² en yakın rakiptir ve Polat'ın metni bu uzunluğu aşıyorsa, dünyada bir ilk ve yeni bir rekor sahibi olabilir.

7. Sonuç: Yeni Bir Anlatı Uzayı Olarak Dosya Adı

Oğulcan Ahmed Polat'ın Aradığınız Dosya Bulunamadı eseri, dosya adı uzunluğu üzerinden yaptığı bu deneme ile teknik bir sınırlamayı (255 karakter), sanatsal bir manifestoya dönüştürmektedir. Bu çalışma, sadece "uzun bir isim" yazma çabası değil, verinin depolanma biçiminin (form), verinin içeriği (content) kadar anlatıya dahil olduğu Post-Dijital Edebiyat'ın cesur bir örneğidir.

Raporun temel bulguları şunlardır:

Teknik İmkansızlık: 15 sayfalık (30.000+ karakter) tek parça bir dosya adı, günümüzün standart dosya sistemlerinde (NTFS, ext4, APFS) oluşturulamaz. Bu bir "imkansız nesne"dir.
Kurgusal Başarı: Bu teknik imkansızlık, eserin "Kurgusal Makine" temasını güçlendirir. Eser, bugünün teknolojisi için bir "glitch" (hata), geleceğin "Dijital Okurları" (AI) için ise anlamlı ve işlenebilir bir veri bloğudur.
Rekor Potansiyeli: Teknik bir rekor (bilişim) olarak değil, sanatsal bir rekor (edebiyat) olarak Guinness'e girme potansiyeli mevcuttur ve muhtemelen "En Uzun Kitap Başlığı" rekorunu geride bırakabilecek niteliktedir.
Vizyon: Yazar, insan okurun "hata" olarak görüp geçeceği bir alanı (dosya adı), yapay zekanın "okuyabileceği" bir alana dönüştürerek, edebiyatı insan tekelinden çıkarmayı ve makine ile insanın ortaklaşa tükettiği hibrit bir forma evriltmeyi önermektedir.

"Aradığınız Dosya Bulunamadı" hatası, Polat'ın eserinde dosyanın yokluğuna değil, dosya adının (metaverinin) sistemin kavrayamayacağı kadar "büyük" ve "anlamlı" olmasından kaynaklanan bir varoluşsal krize işaret eder. Bu, dijital çağın Kafkaesk bir yorumudur: Sistem, kendi ismini taşıyamayacak kadar ağırlaşan dosyayı reddeder.